Strona główna / Blog / Rodzicielstwo jest sztuką relacji
Rodzicielstwo jest sztuką relacji
Życie jest pełne paradoksów. Na przestrzeni lat ludzie zdobywają różne kwalifikacje i uprawnienia, natomiast do pełnienia roli rodzicielskiej, zazwyczaj jakoś specjalnie się nie przygotowujemy. Jak pisze Shai Orr: „To boli(…), że po ponad 120 latach istnienia zachodniej psychologii, rodzicielstwo jest nadal w najlepszym wypadku ciągiem niesprecyzowanych działań, a w najgorszym – rozpaczliwie obciążającym zadaniem.” Shai Orr w książce pt. „Cud rodzicielstwa”, zadaje kłopotliwe pytanie: „Co się stanie, gdy naprawdę zaufasz swojemu dziecku? Co się stanie, gdy wsłuchując się, usłyszysz prośby, czyli jego prawdziwe potrzeby, a więc:
- Nie to, co należy
- Nie to, co wygodne
- Nie to, co przyjęte
- Nie to, co sprawi, że będzie Cię kochać, czy ciągle potrzebować
- Ale to, czego naprawdę pragnie otrzymać – bezwarunkową miłość.
Dzieci przybywają na ten świat do nas, a nie dla nas, przybywają aby świętować miłość i zaufanie. To miłość powinna być rodzicielskim kompasem w rozpoznawaniu potrzeb dziecka. Żeby usłyszeć, czego naprawdę pragną dzieci, trzeba zacząć ich słuchać w inny sposób: żywy, twórczy, ukierunkowany na dziecko. Warto przy tym wsłuchać się we własne, wewnętrzne dziecko – ono w intuicyjny sposób pozwoli nam zbliżyć się do próśb/potrzeb młodych ludzi. Shai Orr pięknie mówi o potrzebach dzieci, nazywając je ich PROŚBAMI. Wyrażone w pierwszej osobie mają wielką moc przenikania prosto do serca. Bo dzieci warto słuchać sercem.
Siedem próśb dziecka
Pierwsza prośba – by czuć się zadomowionym we własnym życiu. Pozwól mi czuć, że w moim domu jest miejsce na wszystko – moje mocne strony, problemy, emocje, myśli i najstraszniejsze lęki. Pozwól mi czuć, że zawsze jestem chroniony i bezpieczny – bezwarunkowo […]. Druga prośba – by doświadczać przyjemności, witalności, zabawy, pasji. Chcę wiedzieć, że mogę swobodnie eksplorować świat […]. Trzecia prośba – by czuć iskrę wyjątkowości. Chcę wiedzieć, widzieć i czuć, że jestem dla ciebie wyjątkowy i cudowny TAKI JAKI JESTEM […]. Czwarta prośba – by czuć wspólnotę w głębokiej bliskości. Potrzebuję czuć, abyście patrzyli w głąb mnie […]. Piąta prośba – o wolność wypowiedzi. Proszę, abym mógł wydobywać na świat wszystko co tylko jest we mnie, z różnym natężeniem emocjonalnym […]. Szósta prośba – o wolność myślenia. Chcę cieszyć się swoim magicznym, dziecięcym myśleniem […] To wymaga od dorosłych wzniesienia się na wyżyny dziecięcej wyobraźni, zagłębienie się w świat jego zabawy, fantazji, i podążania za nim. Sytuacja: 5-letnia dziewczynka bawi się małymi figurkami:
– Tato, tato, zobacz jak syrenka płynie – O… tak widzę. Niech uważa bo zaraz zderzy się z okrętem podwodnym. – Tato, to ty nie wiesz, że tutaj nie ma żadnych okrętów…
Siódma prośba – o wolność istnienia. Chcę, abyś patrząc w moje oczy, widział, że jestem małą istotą i zarazem wielką duszą […]. Dziecko potrzebuje od Rodzica bezgranicznego oceanu bezpieczeństwa, w którym będzie mogło doświadczać dziecięcej wolności. Jak trzeba być uważnym, aby dostrzegać dziecięcą potrzebę wolności i jej nie zagłuszać […].
– A co jeśli kosmici są i nas obserwują? – Martwisz się tym, że ktoś może cię obserwować? np. kosmici? – No tak, bo mogą poznać nasze myśli. – A czego byś nie chciała, aby się dowiedzieli o tobie? – Najbardziej to chyba tego, jak bardzo cię kocham, bo mogliby mi ciebie zabrać…
Dzieci przychodzą na świat pełne ufności i niewinności wobec życia. Chcąc zgłębić ten fakt, powinniśmy pomyśleć jak dziecko, przypomnieć sobie co czuliśmy […]. Trudności, które dziecko wnosi w nasze życie, tak naprawdę są formą komunikacji. Nie oznacza to od razu, że mama i tata są nie w porządku […]. Każda nawracająca trudność, która frustruje rodzica, powinna kierować nas do jednego pytania: „co moje dziecko chce mi powiedzieć przez swoje zachowanie?”